از تورگردانی به صورت آزاد خیلی لذت نمی برم

چون همیشه استرس دارم ولی از این که با افراد مختلفی آشنا می شوم خیلی دوست دارم معمولا تورهای دانشجوی را خیلی بیشتر دوست دارم چون هم سن هستیم و درد و آینده هایمان از یک طیف دیده می شود .

وقتی با آن ها وارد بحث می شوم اطلاعات خوبی هم به دست می آورم .

معمولا تورهای گردشگری که به من پیشنهاد می شود را به بچه های راهنماها می سپارم ولی گاهی اوقات یا تورها جاذبه ی فوق العاده ی دارند و یا تاکید می شود که خودم تورلیدر ( راهنمای محلی ) باشم و من هم قبول می کنم تا آن که میزبان است از اطمینان خاطری برخوردار باشد .

مثلا تور همایش فرهنگی ایران و فرانسه از تورهای بود که با کمال میل قبول کردم درکنارشان باشم وخیلی هم خوش گذشت و خیلی هم آموختم و یا میهمان های مخصوص ارگان ها و یا تور دوستان هم از گروه های هستند که به اصرار و درخواست آنان قبول می کنم و معمولا هم خیلی بد نمی گذرد ولی گاهی هم این میهمانان ویژه خاطره ی خوبی به جا نمی گذارند .

سه تا از خاطرات جالب من از این میهمانان مخصوص:

ماجرا  مربوط به پنج سال پیش بود که میهمان مخصوص اداره میراث فرهنگی ، سخنگوی اداره امورخارجه بود آقای آصفی که من به خاطر این که تنها کسی نباشم از بچه های راهنمای باغ فین که این نوع میهانان را بگردانم اصلا قبول نکردم و به دیگر راهنمای باغ سپردم که رئیس آن زمان باغ فین خیلی شاکی شد ، یکی دیگه از خاطرات مربوط می شه به بازدید آقای حداد عادل از باغ فین که اصلا رفتار خوبی با رهنمای تورشون نداشتند و کلی بچه ها ناراحت شده بودند ، سومین خاطره هم مربوط به دکتر پزشکیان می شود که آن زمان وزیر بهداشت بودند و الان نماینده مجلس هستند ایشان در سفر غیر اداری ، عید با خانواده شان از باغ فین بازدید داشتند ، که واقعا خانواده ی محترم و با فرهنگی داشتند ، ماجرا این جاش جالب بود که ایشان ( دکتر پزشکیان – وزیر بهداشت ) مدام از روند کند گردشگری ایراد و انتقاد می کردند من هم دیگر تاب نیاوردم و در حمام باغ فین در مقابل یکی از انتقادات ایشان گفتم :" خوب شما وزیر این کشورید نه من ".

5شنبه و جمعه ی گذشته هم از این قرار بود و 2 تور دانشجوی داشتم یکی از دانشگاه بین المللی امام خمینی (س) قزوین و یکی از دانشگاه شاهد تهران .

بچه های دانشگاه قزوین همه از رشته ای شهرسازی بودند که در همراه استادشان قرار بود از نیاسر و بافت تاریخی کاشان بازدید کنیم واقعا تور خوبی بود با آن که بچه ها تخصصی کار می کردند و استادشان هم همراهشان بود و اگر اطلاعات اشتباهی می دادم یا پرت می گفتم اساسی خراب می شد ولی الحمدالله اطلاعاتم کافی بود و الحق بچه ها هم نسبتا منظم بودند برای همین می شد برنامه ی خوبی اجر کرد .

نکته ی جالب این تور جز همجواری و حسن مصاحبت استاد گرامی جناب آقای مهندس زند این بود که برای توضیحی برای چهارطاقی نیاسر اسم یکی از استادان را فراموش کرده بودم وهر چه هم فکر کردم به نتیجه ی نرسیدم نهایتا با کلی زنگ زدن از طریق اینترنت اسم ایشون رو برام پیدا کردن ، این نام استاد جناب اقای مردای غیاث آبادی بودند .

نکته ی جالب دیگه ی این تور کمک رانندی این ماشین بود که خودش هم دانشجو بود البته در دانشگاه دیگری از یک طرف اصرار داشت ه زود برگردند و از یک طرف هم خیلی دوست داشت تا همه ی توضیحات را دقیق گوش کند .

گذر در پائیز نیاسر هم خیلی ، خیلی زیبا بود بیش از حدی که بتوانید تصور کنید . پیشنهاد می دهم حتما اگه می تونید در این فصل سری به نیاسر بزنید.

در پایان تورهم از جانب گروه علمی معماری و شهرسازی دانشگاه کتاب " سیمای تاریخ و فرهنگ قزوین " را هدیه گرفتم کتاب سه جلدی و پر محتوای است احتمالا خیلی ازش استفاده خواهم کرد .

بچه های جدیدالورود دانشگاه بین اللملی امام خمینی (س) قزوین هم همان روز به صورت جداگانه ی به نیاسر سفر داشتند ولی از آنجا که تور ما (تور  بچه های گروه علمی معماری و شهرسازی ) خیلی منظم و پربار بود تعدادی از بچه های آن تور ( جدیدالوردودها ) به تور ما پیوستد و تا آخر کنار من بودند و سوال هایشان را می پرسیدند ( اگر خواستید ملاک های تفاوت هر دو تا تور این دانشگاه را برایت می گویم )

تور بچه های دانشگاه شاهد از 2 تا اتوبوس تشکیل می شد که از رشته های مختلفی بودند برای همین برخی بچه ها از توضیحات خوششان می آمد و برخی نه گاهی عده ی به وجد می آمدند و گاهی عده ی چرت می زدند .

با این تور تنها توانستیم روستای ابیانه را بازدید کنیم و به دلیل مشکلات نتوانستیم به باغ فین سر بزنید ولی من خیلی سعی کردم که مشکلات حل بشه و همه راضی بشوند ولی مشکل ساعت زنی رانندگان دیگر به دست من حل نمی شد .

نکته ی که در این دو تا تور به آن توجه کردم این موارد بود .

1-      بعضی وقت ها خود راهنما از دیدن یک بنا و یا یک صحنه برای چندمین بار خیلی بیشتر ازاعضای تور لذت می برد و به وجد می آید .

2-      هیچ کجای ایران مردمش به اندازه ی کاشانی ها بلند صحبت نمی کنند این ماجرا به آنان ( غیر کاشانی ها ) کمک می کنند تا آرامش ذهنی خوبی داشته باشند .

3-      واقعا ما که با بچه ها گروه خودمون می رویم اردو خیلی بهشون خوش می گذره .

4-      واقعا به این نسل می شود برای استنباط ها و ارزش هایش اعتماد کرد .

یکی از بچه های تور دانشگاه شاهد در جواب دوست دیگرش گفت :" خدا نکنه آدم پیش خدا شرمنده بشه  " خیلی وقتی بود این جمله رو برای خودم تکرار نکرده بودم

اگر خوب به خیابان های شهر نگاه کنید می بینید که پیشبنی من درست بود

این پست رو بخونید و با شرایط فعلی مقایسه کنید

می خواهم فریاد بزنم یا در گوشی مطمئن نجوا کنم

متاسفانه برای حفظ تمامی حس این پست نظراتش را می بندم

راستش خوابم نمی برد

تنهای بد جور گریبانم را گرفته است

با خدا که نجوا می کنم خالی می شوم خالی از هر بدی ، خالی از منیت های که چند روزی است هر روز از ذهنم عبور می کند.

خیلی با خودم کنجار می روم که خوابم ببرد و یا بروم سوی خواب ولی نه ، انگار نه انگار که ساعت چهل دقیقه از 2 بامداد گذشته است .

تازگی ها اصلا از خودم راضی نیستم

خیلی منتظرم ، منتظر یک تغییر ، منتظر یک سامان

این روزها هم که تا سر می جنبانی شب می شود و شب می ماند و تو باید نمانی

دارم کم کم خسته می شوم

حس منفی می گیرم

منتظر یک تغییر هستم

شاید انتظارم زیاد است و شاید هم به خاطر این است که اصلا انتظاری ندارم همه چیز را در خودم می ریزم

تازگی ها خودم را هم در خودم می ریزم.

نگاهم به دنبال فردا است

کم کم روزها برایم مهندسی می شود ، که چه کنم

هر روز جلسه

هر روز قرار ملاقات

هر روز چک کردن مطلب

هم روز غلط املایی

یکی از دوستان 2 تا کتاب داده که بخوانم الان یک ماهی هست که اصلا نتوانستم صفحه ی از آن را بخوانم

اگر این صفحه های مطالب را هم مجبور نبودم نمی خواندم

بدم نمی آید بروم در روستایی و همان جا بمانم

می ترسم پیر شده باشم و هنوز نفهمیده باشم

از این که پیر شده باشم خیلی می ترسم .

نمی خواهم این جا حرف های منفی بزنم ولی قرار گذاشته ام اینجا هر چه می شود بنویسم.

2 روز پیش حس کردم که یکی از دوستانم از دستم ناراحت است  با او تماس گرفتم با تعجب می گفت : "حالا یادت آمده من یک ماهی است از دستت ناراحتم "

جدا چطور می شود که یادم می رود

برنامه روزانه ام را همیشه شب قبل یا همان صبح می نویسم و جدیدا با نرم افزار Google Desktop  یادداشت می کنم ولی باز باید دنبالش بدوم.

6 هفته ی می شود که موبالیم را گم کرده ام و با شماره های که حفظ هستم می توانم تماس بگیرم اول فکر کردم نمی شود و خیلی وسیله ی مهمی است الان می بینم نه اصلا هم مهم نیست تازه با این حفظ کردن های شماره  های جدید شاید 200 یا 250 شماره را دقیقا حفظ ام و حدود 500 یا 600 شماره را هم حدودا

در حال حاضر تنها از تمامی وسایلم تنها از این لب تاب خوشم می اید و این کاغذ های که می شود رویشان یادداشت کرد.

حال خاصی دارم از بعضی کارها فرار می کنم ، دنبال بعضی کارها هم نمی روم

راستی از دست بعضی دوستان هم که فکر می کردم روزی دستگیرم خواهند بود کاملا منصرف شده ام .

گاه گاهی صدای ناقص این موبایل تراوشی می کند و من همه ی تماس ها را جواب می دهم مدت ها می شود که شماره ی نشده است که از قصد جواب ندهم شاید آخرینش همان خانمی بود که اصرار داشت من بدهی یکی دیگه را بدهم نمی دانم خوب است یا نه ولی این جوری است .

  الان هم که ساعت کم کمک دارد از 3 بامداد می گذرد همچنان خوابم نمی آید

خیلی می خواهم بروم توی خیابان پیاده همه ی پیاده رو های که سالیان پیش در شب ها طی می کردم عبور کنم

یکی از خوبی این شب ها خاطرات است ولی امان از خاطرات بد و امان از خاطرات حسرت بار

مردی با قامت رشید و چهره ی مهربان با پیراهن سفید اون دور دورها ایستاده است نمی دانم من فقط او را نگاه می کنم یا او هم من را نگاه می کند ، کاش او هم مرا نگاه کند کاش حرفی بزند ، خودش می داند که چقدر سخت است .

نه حتی این نم ناکی چشمان هم برایش خواب نمی آورد .

شاید خوابم نبرد ولی خودم را مشغول خواب می کنم  که این جا ننشینم و هی به این مونیتور زل بزنم . 

دیروز متوجه شدم که " مهندس حمید سعیدی " از مربیان بسکتبال کاشان که اینجانب هم افتخار بازی در حضورشان را داشته ام فوت کرده اند .

خیلی ناراحت شدم یک متن را برای اطلاع رسانی برای پروتال خبری کاشان ارسال کردم ، هدفم تنها یادآوری این شخصیت بود . ( به ادامه مطلب مراجعه شود )

خدا ایشان را رحمت کند و به داغ دیدگان مخصوصا فرزندانشان مهندس سروش و سهیل سعیدی ، همسر گرامیشان و خانواده های داغ دار تسلیت عرض می کنم .

** ** ** ** ** ** ** ** **  

امروز با اعضای جمعیت کویر سبز رفتیم ، کویر مرنجاب جای شما خالی خوش گذشت ، روز فعالی بودی از همه ی جذابه های این سفر یک روزه که بگذریم نکته ی بسیار جالب حضور گردشگران در کاروانسرای مرنجاب و عدم خدمات رسانی بود

البته این موضوع برای ما ایرانی ها اصلا جای تعجب ندارد ولی جای تاسف که دارد .

یکی از اعضای " شرکت توسعه سرمایه گذاری کویر آران و بیدگل " که از دوستان هم هست را آنجا دیدم برای بچه ها از سختی کار و عدم هماهنگی مراکز دولتی می گفت که واقعا اگر کسی با این قشر جماعت قبلا سابقه همکاری نداشته باشد اصلا باورش هم نمی شود .

من خودم اعتراف می کنم که امروز خیلی شیطنت کردم البته بیشترش برای این بود که اردو یه سر و صدای داشته باشد و در این جا هم از هیچ کس عذر نمی خواهم .

حالا که فکر می کنم سفر هم بعضی چیز ها را از سر من بیرون نمی کند یعنی که هنوز در حال و هوای پست قبلی هستم.